|
|
|
Deelnemende kunstenaars Vanya Bea de Visser, filmmaker en beeldend kunstenaar Op het meest langgerekte scherm van het paviljoen rent Vanya voor haar leven. Wat is er aan de hand met deze vrouw, die zo krachtig rent en springt maar tegelijkertijd kwetsbaar is, die steeds maar weer valt, omkijkt en allerlei emoties toont, ontregeld, zonder patroon? Is ze op de vlucht? Heeft ze zichzelf niet meer onder controle? Ze beweegt zich voort in een vreemd, leeg landschap, als een stip in de verte of juist heel dichtbij. Soms lijkt het alsof dat landschap zelf het personage is geworden dat haar zo dicht op de hielen zit; die eindeloze, atmosferische vlakte heeft een onheilspellende ondertoon. Bea de Visser creëert voor Pleinmuseum een surreële beeldcollage waarin de klassieke, door Alfred Hitchcock uitgevonden, filmische 'suspense' maximaal wordt benut. Allerlei middelen en technieken dragen bij aan de vertraagde spanning die met een reeks van beelden wordt opgeroepen; niet alleen de filmset (langgerekte Normandische stranden), de virtuoze actrice (Vanya Rose) en de vervreemdende geluidseffecten, maar ook het camerawerk (van Bea de Visser zelf) en natuurlijk de montage, waarin het spel met suggesties is verweven tot een fijnmazig netwerk. De 'suspense' die De Visser creëert ontvouwt zich geleidelijk. In deze intrigerende thriller ontbreekt één een belangrijke filmische conventie: er is geen eenduidige plot. In plaats daarvan worden op de kleinere schermen van het paviljoen subtiele hints gegeven die uiteenlopende interpretaties mogelijk maken.... Duur: circa 15 minuten (loop) Bea de Visser (1957) passeerde de schilderkunst, de electro-akoestische muziek, live performances en dans, voordat ze al die verschillende disciplines omstreeks 1995 ging verenigen in film- en videoinstallaties. Het werk dat ze sindsdien ontwikkelde, wordt niet alleen getoond in musea en tentoonstellingsruimten maar vooral ook in de bioscoop, het theater en op straat. Haar audiovisuele werk is buitengewoon tactiel, en sterk gericht op lichaamstaal als uitdrukking van een mentale 'state of mind'; ze laat evengoed kleine spierbewegingen of een subtiele mimiek zien als expressieve, grote gebaren. De Visser maakte verschillende korte 35 mm films die vertoond worden op filmfestivals in binnen- en buitenland en waarmee ze inmiddels diverse prijzen won. In de afgelopen jaren werkte ze onder meer samen met choreografe Krisztina de Châtel (Waterlanders, 2001) en met regisseur Niek Kortekaas (Nijinski, a Painting, 2005). |
